Ömrümüz okul sıralarında, kafe sandalyelerinde, bilgisayar koltuklarında çürüyüp kokuşurken siz gelmiş gelecekten bahsediyosunuz. Tuhaf. Çok tuhaf. Gerçekten tuhaf.

Söze nerden başlasam diye düşünmeyip direk dalıyorum bu saçma konuya.. Tek paragraflık nefes kesen yazıma hoşgeldiniz. Buyrun.

Bana sözünde durup güvenilir olmak öğretilirken düştüğüm en büyük yanılgı amına koduğumun insanlarının hepsinin sözünde duran güvenilir insanlar olmalarını sanmamdı. Öğrenmem kolay olmadı tabiki. Yalan söylemeye alışan bi insan doğrulardan rahatsız oluyo demektir. Ve ona bu maskeyi çıkarması söylendiğinde bunu yapması hiçte kolay olmayacaktır. Ve bana yalan söyleyerek kendini anormal duruma düşürenin ben olduğum söylendi, sanki herkes doğruluk dürüstlük abidesi peygamberlermiş gibi.. En azından denedim ve başardım sayılır -en azından ben öyle sandım-. Sonuçta normal bi insan oldum. Maskemi indirdiğimde herşey bambaşka olacak sandım. İnsanlar bana güvendi, ben insanlara güvendim. Ama hangi kişiliklerine güvendiğimi asla bilemedim. Evcil bi hayvanın vahşi doğaya salınması gibi, siktiğim insanlarına uyum sağlamaya çalıştım. Herşey ne kadar saçma görünürse görünsün onların kurallarını benimsemeye çalıştım. Çaba harcadım. Onlar gerçek ‘ben’e güvenirlerken bense sadece hayal ettiğim ‘onlar’a güvendim.. Birçok arkadaşım oldu ama ben birçok dostum olduğunu hayal ettim, öyle sandım. Bilmiyorum, neye sırtımı yaslasam yıkılır oldu. Ya ben çok güçlüyüm ya da seçtiğim insancıklar çok zayıf hahah. Ama bence hiçbiri değil. Çıkarlarını siktiğimin pezevenkleri.. Bence ben herşeyi yanlış anladım. Ama ama ama sorun değil amına koyim. Kaseti başa sardım, oyunu da restart yaptım Game Over olmadan önce. Geri geri geliyorum dağılın.

Eğer kızlar sadece Facebook’ta birbirlerine nasıl hitap ettiklerine göre sınıflandırılsalardı sanırım durum;

Dörtte biri samimiyetsiz lezbiyenler, dörtte biri aşk acısı çektiğini zanneden sümüklü sürtükler ve dörtte biri de kendini bunlardan farklı zannedenler şeklinde olurdu.

-Kalan dörtte bire lafım yok.-

Şu an işçi ya da liseli olup ben komünistim diye bişeyler yapmaya çalışan bazı insanların yarın birgün onlara üst olma şansı verildiğinde hep beraber aynı boku yemeleri ne kadar acı. hepsi laf salatası,hepsi safsata beyler

Aldığım boktan eleştirilerden sonra ne yazacağıma karar veremez oldum. Ühü ühü ağlattılar beni pipişler yaaa :’(

Yapıcı eleştirilerde bulunanlara teşekkür ediyorum. Amacı körü körüne eleştirmek olan bazı orospu çocuklarına bu sefer küfür etmiyorum. Anlamışsınızdır siz zaten.

Evvet. 21. yy. Yıl olmuş 2011. İnsanın 3. sürümü çıktı haberiniz var mı? Böyle robot gibi, uzaktan kumandalı araba gibi bişey. Yönetenler ne komut veriyosa ona uyuluyo. Neyse bilindik şeyleri geçiyorum. Yazılarımı az çok okuyan varsa sistem hakkındaki duygu ve düşüncelerimi bilir zaten.

İnsan 3.0 . Ne demek lan bu ne demek istiyosun sen amcık?? Şunu demek istiyorum ben. Yeni nesil insan. Hani şu geldiği yeri, doğayı unutmuş insan. Gözünü hırs, para ve kadınların bürüdüğü insan. Evet işte bunu diyorum. Şimdi, bu 3. sürümümüzde ne gibi değişiklikler oldu? İnsan teknolojide bi seviye daha atladı. Yaşam şartları kolaylaştı (!) . Bilim hiç olmadığı kadar ileride. Bunlar artılar. Teraziye koyucaz birazdan. Şimdi gelelim eksilere. Orrrospu çocuğu insan naptı biliyo musun? Geldiği yeri inkar etmeye başladı açıkça. Doğadaki güzelliği kaybetti. Kendini kaybetti. Yapısını, özünü yitirdi. Büyülü dengeyi bozdu. Düşünsene bi doğada hiç insan olmadığını. Düzenin içindeki düzensizlik ne kadar iyi işlerdi. Herşey doğal. Çevreye bile bile zarar veren hiçbi götveren yok. Anlamışsındır ne demek istediğimi. Burdan çıkarcağımız şey 3. sınıf hayat bilgisi dersindeki çevremizi koruyalım insanları uyaralım değil. Olay daha büyük usta onu demek istemiyorum. Sen ne bok yersen ye kayış çok büyük yerden kopmuş zaten. Senin attığın 3-5 ambalaj atığıyla dünyanın sonu gelmiyo. Senin bişeyler yapman imkansız. Yapamazsın diyorum çünkü tek başınasın. Ve bence tek başına anca oturur ormanda pipinle oynarsın.

Şu an hadi teknolojiyi, gelecek hayallerinizi, sıcacık yatağınızı bırakıp doğayla iç içe olabileceğimiz bi yere gidip aslında bi bok olmayacağını içten içe bilsek de yine de en azından denemek adına yerleşebilir miyiz? Hassiktirleri duymaktayım. Yapamazsınız. Çünkü o güzel kıçlarınız oturmaya o kadar alışık ki. O manikürlü, bakımlı elleriniz gerçekten toprağa değmeyeli kaç yıl oldu? Kim en son ormanın içinde kayboldu? Kim en son uçan kuştaki güzelliği farkedebildi? Cevap belli pipişler zorlamayın beyinlerinizi malum düşünmeye de alışık değilsiniz. Hiçbiriniz. İşte bu yüzden bu haldeyiz. Bu kadar yazdım ettim olayı Fight Club’a bağlamazsam olmaz.

Medeniyetin gittiği bu yönde bütün maddi eşyaların önemini reddediyorum. Hepimiz hastayız. Çürük sistemde bi veremli gibi ölümü bekliyoruz. Teknoloji ve gelecek hayallerimiz de ağrı kesicilerimiz, ateş düşürücülerimiz..

Amına koyim. Niye olmasınmış ki? Ben yolumu onların belirlediği metodlarla, aşınmış yollardan geçerek bulmak istemiyorum. Kendim bulmadığım sürece hiçbi doğrunuzu doğru kabul etmiyorum de Jiddu. Aynen öyle pipişler. Ve bu da ancak hata yaparak görülebilecek bişeydir. İnsanlar hata yapmaktan çok korkarlar çünkü öyle programlandılar. Güneşten yanan birinin lambalardan kaçması gibi bişeydir bu -ne dedim lan ben, neyse amk- Hatalar insanlara bişeyler öğretir. Hatta hatalar çok sert öğretmenlerdir. Eğer dersinizi almadıysanız alana kadar devam eder. Ve eğer çok az hata yaptıysanız bu mükemmel değil korkağın teki olduğunuzu gösterir. Çünkü cesaret bilinmeyene yolculuktur. Nerede ineceğini bilmeden bi otobüse binmek gibidir. Ama asıl olay nedir biliyo musun? Her gün aynı hataları tekrarlamamaktır. Aynı şeyleri yapıp farklı sonuçlar beklemek çok anlamsız. Dünya üstünde yapılıcak milyon tane hata var her siktiğim gün aynı şeyleri tekrarlamak herkesi sıkar. Öğrendiklerimin çoğunu çok büyük hatalar yaparak öğrendim ve pişman değilim. Söyle şimdi siktiğimin ergeni, benim senin onun bunun niye hata yapma lüksü yokmuş? Bi kere şok şunu pipiş, hata yapmak bi lüks değildir, bi çeşit ihtiyaçtır. Doğal bi ihtiyaç.. Siktirme götünü. Herkes hata yapmalı. Gerçeklere ulaşmanın başka yolu yok. Kendi doğrularına ulaşmanın tek yolu hata yapmaktan geçer. Bu cesareti kendinde bulabilmelisin. Bile bile hatalar yapıp, bunları çok iyi öğrenmeli ve tekrarlamamalısın. Çünkü daha yapılmayı bekleyen milyon tane hata varr. Evet pipişleer, ne anladınız şimdi özetleyelim. Hata yapıyoruz çünkü başkalarının öğrettiği değil kendi doğrularımıza ulaşmanın tek yolu hatalar yapmaktır. Değil mi? Onayla devam edeyim. Heh taam. Hayır diyen varsa sıradan insan rolüne geri dönebilir çekinmesin. Şimdi, tek bi isteğim var, bi hata yapın. Büyüklüğü önemli değil. Ama pişman olmayın. Hadi pipişler, hep beraber hata yapıyoruuzz 1!!1!11!!!BİRBİİRR

Onların amına koyim. Onlar dedim ama yarım çoğuldan sayılır dimi?

Çok şeyden bahsettim, ama güvenden daha önce hiç bahsetmedim. İnsan hayatındaki en önemli şeylerden birisi.. İstemez misin sırtını yaslayacak bi yerin olsun? Soyut ama öyle bişey. Yaslancak yeri kalmayınca anlıyo insan.

Ya da noluyo biliyo musun? Hani o güvenerek yaslandığın yer var ya, işte o üstüne çöküyo. Şaşırıp kalıyosun öyle. Nasıl olduğunu ne olduğunu bile anlayamıyosun. Ne yapman gerektiğini, kalman mı gitmen mi gerekdiğini bile bilmiyosun. Çünkü siktiğimin dünyasında kimse birbirine yardım etmez. Yapman gereken tek bişey var. Basacak yerin kalmadığında, dayanacak gücün kalmadığında kendi omuzlarına bas, kendine yaslan. Başka nasıl ayakta kalabilirsin ki? Özeti ne biliyo musun şu ana kadar yazdıklarımın? Kendinden başka bişeye güvenme. Kimseye güvenme dostum. Herkes, herşey seni hayal kırıklığına uğratıcak çünkü. Hem kendin düşersen kalkman da kolay olur. Yalnızlık mı? İyidir iyi. Ayrıca kazık yemek de iyidir. İnsanı zinde tutar.

Buraya kadar yazdıklarımı zaten biliyodunuz. Bi amacım yoktu zaten bunları yazmakla. Sikinize takın takmayın umrumda değil. Artık hiçbişey umrumda değil. Kalan 3-5 zinciri de kırmanın zamanı geldi artık. Aklımı yitirmemenin tek yolu bu belki de. Belki çoktan yitirdim. Ben bilmiyorum. Sadece gitmek istiyorum. Kendime güveniyorum. Hala güvenim var. İnancım da var. Olmayan gelecekte yolumu bulmaya çalışıcam. Elimdekilerle en iyi şeyleri yapıcam. Tek başıma. Çünkü artık kendimden başka kimseye güvenmiyorum. Kazık yiyince böyle oluyo, normal. Ha, bu yazıyı yazmak zorunda bırakanların da ta amına koyim demeden geçemicem. Kim mi onlar? Artık birer yabancı. Biri güneşim gibiydi. Siktirip gitsinler beraber artık karanlığa da alışığım. -Nasıl kan ağladınız dimi ühü ühü :’(:’( - Anasını sikeyim. Zaten karanlıkta doğmadık mı? Hem artık önümü görmeden adım atmak beni korkutmuyo. Aksine, daha da cesaret veriyo. Benim ayakta kalabilmem bile bi mucize. Ben bi mucizeyim. Her zaman olduğu gibi tek başımayım ve mucizeler yaratmaya devam edicem. Belki de beni yaşama bağlayan budur. Neyse. Hayatta kalmam da bi mucize.

Evet pipişler. Sizler bu yazıyı okurken ben napıyo olucam biliyo musunuz? Bi köşede aklımı yitirmemek için, yeniden ayağa kalkabilecek gücü bulabilmek için kendimle savaşıyo olucam. Ben pes etmem. Bu BENİM hayatım, BENİM yolum, BENİM savaşım. Ben istediğimi yapabilirim ama iki dangalağın gelip içine sıçmalarına izin veremem. Ben benim, olduğum gibiyim. Eskisi kadar güçlü değilim ama dediğim gibi, mucizeleri severim, onlar da beni sever. ŞİMDİ ALIN BU YAZIYI SOKUN Bİ TARAFINIZA !!!!11!

Yalnızlık, yalnız hissetme, gerçekten yapayalnız olma.. Yüzlerce yıldır ele alınan şeyler. Kimi bu durumdan şikayetçidir, kimileri mutludur, kimileri de yalnız kalmak ister. Sikinde olmayanlar var bi de ama onlar konuma dahil değil.

Ben şu aralar kendimi kalabalığın içinde yalnız hissediyorum. Soyut bi yalnızlık. Rutin şeylerin, sıradan hayattaki üste çıkma baskısının verdiği bi yalnızlık.. Doğru, inkar etmiyorum, ben bu koşuşturmacada altta kaldım. Yaptığım tüm aptallıklar bu yüzden belki de. Gerçi kime göre neye göre yaptıklarım aptallık? Topluma göre mi? Sisteme göre mi? Sana bana göre mi? Yapmaaa :) Böyle dipteyim sanki, bokun içindeyim. Kafayı yemek üzere olabilirim. Zaman durmuş olabilir mi ki? Yarrağı kökünden yutmanın tam ortasında bi yerlerdeyim. Batsın ulen bu dünyaa. Sikeyim böyle işi de depresyonunu da seni de kurallarını da boktan sistemini de. Beynimi siktiniz hayatımı siktiniz yeter artık orospunun evlatları. Kalabalığın içinde yalnızım. Sikeyim koşuşturmacanızı. Çabarlınızı sikeyim amın oğulları. Alın sokun sisteminizi de çarkınızı da. Bırakın olum beni. Her gün bokun içinde uyumaktan da uyanmaktan da yaşamaktan da bıktım lan. Ettiğim küfürleri sikeyim. İnternetinizin de amına koyim. O ağı alın sokun götünüze.

Ne boktan bi duygusallık oldu lan bu da. Neyse bu yazıyı da alın ta amınıza sokun. Hadi şimdi siktirin gidin -gerçekten- yalnız bırakın beni.